Mukowiscydoza jest chorobą ogólnoustrojową, która wpływa na pracę układu oddechowego, pokarmowego, jak i rozrodczego – wszystkie objęte nią obszary związane są z występowaniem w ich obrębie gruczołów śluzowych.
- Zaburzenia układu oddechowego: śluz zatyka oskrzela i oskrzeliki i utrudnia oddychanie.
- Zaburzenia układu pokarmowego: śluz blokuje przewody wyprowadzające z trzustki enzymy trawienne, które przez to nie dostają się do jelit.
- Zaburzenia układu rozrodczego: śluz zatyka nasieniowody, prowadząc do utraty płodności.
Problem mukowiscydozy w Polsce dotyczy jednego na 5 tysięcy urodzonych dzieci. Na mukowiscydozę chorują zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. Ok. 2-5% ludzkiej populacji to nosiciele zmutowanego genu, który powoduje mukowiscydozę.
REHABILITACJA w przypadku osób chorych na mukowiscydozę musi być kontynuowana przez całe życie pacjenta i traktowana jako obowiązkowy zabieg higieniczny. Cele fizjoterapii obejmują:
- przyzwyczajenie pacjenta do systematyczności wykonywania czynności fizjoterapeutycznych;
- dążenie do usamodzielnienia pacjenta w jak największym stopniu;
- jak najwcześniejsze wprowadzenie czynnych form terapii;
- systematyczne usuwanie zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny.
- Tolerancja wysiłku u osób chorych jest bardzo zmienna i uzależniona od zaostrzeń choroby. Najlepszym rozwiązaniem jest kombinacja ćwiczeń ogólnorozwojowych (np. bieganie, pływanie, jazda na rowerze) oraz zwiększających siłę i wytrzymałość mięśni.
- Intensywność ćwiczeń uzależniona jest od stopnia odczuwania duszności i możliwości utrzymania prawidłowego utlenowania krwi w czasie wysiłku. Warunkiem dopuszczenia pacjenta do aktywności fizycznej jest wysycenie tlenem krwi tętniczej przekraczające 90%.
